dinsdag 07 sept 2010
| DE GESCHIEDENIS VAN TROGIR. UNESCO Erfgoed Op het einde van de 3de eeuw voor Christus, hebben Grieken uit Issa (eiland Vis) een nederzetting gesticht, en noemde het Tragurion (geiten eiland). Na bezettingen door Romeinen en Byzantijnen, brachten de middeleeuwen geanimeerde tijden. In de chaos van het begin van de middeleeuwen, leefden de Romeinse nakomelingen, met zwakke Byzantijnse garnizoenen, met veel angst voor aanvallen van barbaarse naties. Wegens de locatie van het eilandje tussen het vaste land en het eiland Ciovo, onderging het niet hetzelfde lot als Solin; verwoest worden door aanvallen van Avaren en Slaven. Langzamerhand vestigden de Kroaten zich in de stad en ontwikkelden een zekere Romaans Kroatische etnische symbiose. Na de grote overwinning van Carlemagne (814), kwamen de Dalmatische steden, Trogir inbegrepen, onder Frankisch bewind. Het document over de stichting van het klooster van St. Doimus (1064) bevat enkel Kroatische nationale namen. Na de val van de Kroatische nationale dynastie, wegens de diplomatische vaardigheden van bisschop Ivan Orsini (1111), openden de inwoners van Trogir de stadspoorten voor de Hongaarse koning Koloman, die daarna ook gekroond werd als koning van Kroatië. In de middeleeuwen werd de stad bestuurd door het Statuut (de oudste bewaarde dateert uit 1322) Leden van de Grote Raad werden verkozen door de Kleine Raad en de Geheime Raad. Zij discussieerde over de belangrijke veiligheidszaken van de stad. In juni 1420, na een bloedige strijd, traden de Venetiaanse troepen van kapitein Petar Loredano Trogir binnen. Al de stads vrijheden werden beknot, en Venetië nam de totale macht over. Dit duurde tot het einde van de 18de eeuw. Turkse verwoestingen nabij Trogir (17de eeuw) vernietigde de stad totaal op economisch oogpunt. Op het einde van de 18de eeuw werd de Venetiaanse Republiek verslagen. Tijdens Napoleons oorlogen van 1806-1814, werd Trogir geanexeerd aan de Illyrische provincies onder het gezag van Marshal Marmont. Na Napoleons militaire nederlaag werd Trogir een deel van Oostenrijk Hongarije. In 1867, met de hulp van Bisschop Strossmayer, werd de Nationale bibliotheek opgericht en werd het een richtpunt van de nationale renaissance. 20 Jaar later, na lange politieke gevechten met de Italiaans georiënteerde, om onafhankelijkheid vragende bevolking, ging Trogir over in Kroatische handen. Met de val van het Oostenrijkse rijk na WO I in 1918, werd Trogir een deel van het Koninkrijk van Serviërs, Kroaten en Slovenen. Een algemeen ongenoegen werd stilaan groter. In april 1941, bezette Italië Trogir zonder weerstand.en in 1943 begon een één jarige bezetting door de Duitsers. Trogir herwon zijn vrijheid op het einde van 1944. Een periode van economische ontwikkeling, scheepsbouw en toerisme volgde, samen met een daling van de levensstandaard van de bewoners. Het gebrek aan nationale aandacht en democratische vrijheid zorgde voor grote onvrede bij de bevolking. |
    |
| TROGIR. UNESCO Erfgoed Trogir is een klein eiland en een haven aan het einde van de baai van de Kastela, 27 km gelegen van Split. De oude kern is gesitueerd op een klein eiland tussen het vaste land en het eiland Ciovo. Verschillende periodes in de geschiedenis hebben hun sporen achter gelaten. Prehistorische overblijfselen, klassieke kunst, oude christelijke en oude Kroatische kunst zijn hier versmolten, en zorgen voor een harmonie van vormen en inhoud. Het is een stadsmuseum en is het best bewaarde Romaans Gotisch complex, dit niet alleen in het Middelands zee gebied, maar in geheel centraal Europa. De middeleeuwse kern is omgeven door muren, en omvat een bewaard kasteel met toren, en verschillende woningen en paleizen. De kerk van St. Lawrence is het meest uitgesproken werk uit de Romaans Gotische stijl in het land. De wijdere omgeving rond Trogir karakteriseert zich door zijn groene vegetatie, verschillende eilandjes, rots en kiezel stranden. Animatie in Trogir omvat o.a. levendige visserman nachten en folklore shows, maar ook klassieke concerten in speciale decors in de stad. DE KATHEDRAAL VAN ST. LOVRO (LAWRENCE).
|
